Ergens in de azuurblauwe zee brengt ons terug op het eiland Marsyas en vertelt ons het verhaal van Arthur Parnassus, de directeur van het weeshuis. Nu Arthur een relatie heeft met de oud maatschappelijk werker Linus Baker maakt hij zich nog harder voor de zaak om te zorgen dat magisch begaafde kinderen niet worden buitengesloten, maar dat ze er gewoon mogen zijn en worden geaccepteerd.
Om dit voor elkaar te krijgen heeft Arthur toegezegd om een verklaring af te leggen over zijn verleden. Een pijnlijk en triest verhaal, waar je als lezer ook emotioneel van wordt. Een verhaal vol mishandeling en afkeur door de maatschappij. Na deze verklaring wordt er vanuit het ministerie besloten dat er een nieuwe controle moet plaatsvinden op Marsyas, om te controleren of Arthur Parnassus geen leger aan samenstellen is om de “normale” maatschappij te onderwerpen. Als Arthur en Linus dan ook nog een ongeregistreerde jonge yeti in huis nemen, wordt het allemaal nog spannender. Moet het weeshuis sluiten? Of krijgen Arthur en Linus het voor elkaar en zal de magische wereld geaccepteerd gaan worden?
Boodschap
Klune gaat in dit tweede deel verder waar hij in deel een gebleven was. Verhaaltechnisch uiteraard, maar ook met het verspreiden van zijn maatschappelijke boodschap. Hoewel het in het eerste deel wat subtieler was, en naar mijn mening ook beter, komt de boodschap nu duidelijker naar voren. In het eerste deel waren het vooral de magische kinderen die synoniem stonden voor de lhbtqia+ gemeenschap worden deze groepen in dit boek ook benoemd.
Wat opvalt in dit boek is dat alle stelletjes die je tegenkomt binnen deze groep vallen, persoonlijk vind ik dat Klune hier wat in doorslaat. Ik begeef mij wellicht op glad ijs door dit zo te stellen. Een van de boodschappen die Klune met ons deelt is de sociale bubbel voor zowel de “normale” als “niet normale” mensen iets is dat wijzelf creëren. Dit doen we door onszelf met puur gelijkgestemden te omringen. De vraag die het personage uit het boek meegeeft is of dit wel goed is.
Want door in ‘je eigen’ sociale bubbel te blijven creëer je afstand tot elkaar en hou je groepen die tegenover elkaar staan. Is het niet veel beter om alle zogenoemde hokjes los te laten en gewoon te “zijn”? Hoewel Klune dit heel mooi beschrijft in het begin van dit deel, lijkt het er bijna op dat hij dit in het tweede deel van het boek zelf aan deze boodschap voorbij gaat door de magische gemeenschap steeds weer een beetje te isoleren en boven de normale gemeenschap te stellen.
Het boek leest verder weer fantastisch weg. Klune heeft een prachtige beeldende schrijfstijl die ook nog eens vlot wegleest. Hierdoor is het extra knap dat hij ons toch een maatschappelijke boodschap wil meegeven zonder dat het heel zwaar aan voelt.
Conclusie
Klune heeft met Ergens in de azuurblauwe zee een mooi vervolg gegeven aan Het Weeshuis in de azuurblauwe zee. Je wordt weer vanaf het begin in het verhaal gesleurd en je wordt pas na het omslaan van de laatste pagina weer losgelaten. De ontwikkeling van de kinderen is ook prachtig om zo mee te maken, je ziet ze voor je ogen ontwikkelen. Al met al weer een goed boek wat ik zeker kan aanraden om te lezen.
Laat een berichtje achter